Giel Louws | De Trouw Van Dingen

De opening was op zaterdag 17 november om 4 uur.
De tentoonstelling staat t/m 12 januari 2019.

Willy van Houtum sprak het openingswoord. Na haar Engelse tekstje vind je de tekst van Giel.
Willly van Houtum spoke the opening words. After her English text you’ll find the words of Giel.

Bij de opening van de tentoonstelling van Giel Louws: de trouw van dingen 17-11-2018

Als Giel langs komt en zijn rugzakje ziet er gevuld uit, dan is het weer feest. De nieuwste aanwinst voor zijn collectie kan bekeken, bevoeld, besnuffeld en bewonderd worden. En het verhaal verteld dat erbij hoort. Periode, oven, dynastie, soort glazuur en hoe hij het bemachtigd heeft.
Sommige stukken zouden gisteren gemaakt kunnen zijn door een top-designer, van andere is het craquelé weer prachtig, andere zijn zo dun en fijntjes dat je er bijna doorheen kunt kijken.

Al die stukken voelen als een verlengde van Giel. Naast zijn zo onderhand grote kennis, door te kijken, zoeken, studeren, restaureren, voelt het proces Van verzamelen heel organisch aan. Alsof Giel en deze voorwerpen bij elkaar horen.
Net zoals wanneer je bij Giel op zijn atelier komt alle werken organisch aan Giel verbonden zijn. Het werk voelt alsof er geen intensief proces aan vooraf gegaan is. Dat er niet gedacht, getwijfeld, geëxperimenteerd, gezweet en gezwoegd is. Alsof de ontwikkelingslijn van het werk heel fijntjes en met een vanzelfsprekendheid plaats vindt.

Het werk geeft zich niet gelijk open, maar moet bekeken, besnuffeld en uiteindelijk bewonderd worden.

Eenzelfde verwondering ervaar ik bij het zien van Giels werk en de stukken uit zijn verzameling. Verwondering en het gevoel van aankomen. Dit moet er nu op dit moment zijn om de verzameling en het oeuvre aan te vullen.
Hoe de verzameling en het oeuvre elkaar beïnvloeden weet ik niet, wel weet ik dat ze beide deel uit maken van wie Giel als persoon is.

Willy van Houtum

= = = = = = = = = = =

At the opening of the exhibition of Giel Louws: the loyalty of things 17-11-2018

When Giel passes by and his backpack looks a bit bulky, then it’s party time again. The newest addition to his collection can be viewed, felt, sniffed and admired. And Giel tells the story that goes with it. Period, oven, dynasty, kind of glaze and how he got it.
Some pieces could have been made by a top designer yesterday, others are crackling again, others are so thin and subtle that you can almost see through them.

All these pieces feel like an extension of Giel. In addition to his extensive knowledge, by looking, searching, studying, restoring, the process of collecting feels very organic. As if Giel and these objects belong together.
Just like what you experience in his studio, all the works are organically connected to Giel. The work feels as if no intensive process has preceded it. Asif there was no thought, doubt, experiment, sweat and toiled. As if the development line of the work is very subtle and takes place naturally.

The work does not open immediately, but must be viewed, sniffed and finally admired.
I experience the same amazement when I see Giel’s work and the pieces from his collection. Wonder and the feeling of arriving. This has now to be present in this moment to supplement the collection and the oeuvre.
I do not know how the collection and the oeuvre influence each other, but I know that they are both part of who Giel is as a person.

Willy van Houtum

 

[ after the photos you’ll find the text of Giel Louws & English translation ]

Klik op de foto’s voor maximum formaat | click on the pictures for maximum size

DE TROUW VAN DINGEN

De hemelsblauwe porseleinen kom is flinterdun en is ingekerfd met een patroon van bloemen en twee jongetjes. Sinds 2005 staat hij in mijn appartement, maar hij vergezeld al 800 jaar trouw zijn eigenaars. Sinds zijn ontstaan is hij nauwelijks veranderd, onaantastbaar in zijn kwetsbaarheid. Het is een object waarnaar ik steeds terugkeer, en dat altijd blijft waar ik het achterliet. Ik omring me met spullen die een orde vertegenwoordigen die de chaos van het dagelijkse leven compenseert. Deze objecten bevestigen mij, mijn keuzes, mijn kennis, en smaak. Verzamelen is een intelligent en een creatief proces, een proces van uitgekiende keuzes. Deze beschrijving van het verzamelen is op veel punten hetzelfde proces als in mijn atelier. Misschien is het wel een ideale beschrijving van mijn streven als kunstenaar; werk maken dat onaantastbaar is in zijn kwetsbaarheid. Het kunstenaarschap is een weg van radicale keuzes maken, een soort verzamelen met hoge inzet. In het atelier word ik ook omringd door een verzameling; mijn eigen oeuvre. Toch straalt deze verzameling voor mij niet de rust uit die de keramiek wel in zich heeft. De verzameling in het atelier is daarvoor teveel verbonden aan mijn eigen leven. Elk werk draagt de sporen van wie ik was op dat moment. Ik voel een verantwoordelijkheid en een zekere druk bij deze collectie. De keramiek zal zijn eigen weg vinden na mij, en het werk dat ik maakte moet zichzelf nog een plaats veroveren.

Deze tentoonstelling zet mij stil bij de overeenkomsten tussen de twee. De twee verzamelingen samen onthullen iets over mezelf. Voor deze tentoonstelling keek ik naar de kwetsbaarheid en de esthetiek van de dingen, en leg deze zo goed mogelijk bloot. Ik zet een aantal stukken uit mijn verzameling tegenover papieren modellen die deze stukken symboliseren. Het zijn een soort tekeningen van hoe ik de keramiek in mijn hoofd had bewaard. De displays proberen iets bloot te leggen over het kijken en het weten.  Wat ze vragen is een geduldige blik, om ze op te laden zoals de hemelsblauwe porseleinen  kom ook is geladen. Het is een subtiele dans van de dingen.

Giel 2018

= = = = = = = = = = = ==

THE LOYALTY OF THINGS

The sky blue porcelain bowl is very thin and is carved with a pattern of flowers and two little boys. It has been in my apartment since 2005, but it has been loyal to his owners for over 800 years. Since its creation it hardly changed, untouchable in its vulnerability. It is an object to which I keep returning, that always stands where I left it. I surround myself with things that represent an order that compensates for the chaos of daily life. These objects confirm me, my choices, my knowledge, and taste. Collecting is an intelligent and creative process, a process of sophisticated choices. This description of collecting is in many ways the same process as the work in my studio. Perhaps it is an ideal description of my aim as an artist; create work that is untouchable in its vulnerability. Being an artist is making radical choices, a sort of collecting with high stakes. In the studio I am also surrounded by a collection; my own oeuvre. Yet this collection does not exude the calm that the ceramics have. The collection in the studio is too much connected to my own life. Every work carries the traces of who I was at that moment. I feel a responsibility and a certain pressure with this collection. The ceramics will find its own way after me, but much of the work that I made has yet to conquer a place for itself.

This exhibition focuses on the similarities between the two. The two collections together reveal something about myself. For this exhibition I looked at the vulnerability and aesthetics of things, and expose that as well as possible. I  will present a number of pieces from my collection next to representations of these pieces in paper models. They are a kind of drawings of how I pictured these ceramics in my head. The displays try to reveal something about looking and knowing. What they ask is a patient look, to charge them as the sky-blue porcelain bowl is also charged. It is a subtle dance of things.